Κείμενο 14, απόσπασμα από το σατυρικό δράμα «Αυτόλυκος» του Ευριπίδη: ένα πρόσωπο του έργου κατηγορεί τους αθλητές ότι είναι άχρηστοι για το σπίτι τους και για την πόλη, και τους Έλληνες ότι τιμούν αυτούς και όχι τους σοφούς και δίκαιους πολίτες.
Β΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑΕΝΟΤΗΤΑ 1415 ΛΕΠΤΑ
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη, γραμμένη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης. Μπορεί να έχει λάθη: πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Ο Ευριπίδης έγραψε λίγα σατυρικά δράματα, και ο «Αυτόλυκος» είναι ένα από αυτά· σώζονται 28 στίχοι και τρία πολύ μικρά αποσπάσματα, και ίσως παίχτηκε το 421 π.Χ.
Ο Αυτόλυκος, που ο πατέρας του ήταν ο Ερμής και εγγονός του ο Οδυσσέας, ήταν περίφημος κλέφτης που ξεγέλασε ακόμη και τον Σίσυφο· κατά μια παράδοση δίδαξε πάλη στον Ηρακλή.
Κριτική στους αθλητές είχαν κάνει πριν ο Τυρταίος και ο Ξενοφάνης, και αργότερα θα κάνουν ο Ισοκράτης και ο Πλάτων.
Ο ομιλητής λέει ότι από τα πολλά κακά της Ελλάδας το χειρότερο είναι οι αθλητές, που δεν μαθαίνουν να αυξάνουν την περιουσία τους.
Μεγαλωμένοι στη χλιδή, δεν αντέχουν τη φτώχεια· λάμπουν στα νιάτα τους και σβήνουν στα γεράματα.
Μέμφεται και τους Έλληνες που μαζεύονται στους αγώνες για ανώφελες απολαύσεις και για φαγητό.
Κανένας νικητής στην πάλη, στο τρέξιμο, στον δίσκο ή στην πυγμαχία δεν έσωσε την πατρίδα του κερδίζοντας ένα στεφάνι.
Τα στεφάνια πρέπει να πηγαίνουν στους σοφούς, δίκαιους και σώφρονες πολίτες που φέρνουν ειρήνη και ομόνοια.
Πρόσωπα
Ευριπίδης
τραγικός ποιητής, έγραψε τον «Αυτόλυκο»
Αυτόλυκος
γιος του Ερμή, παππούς του Οδυσσέα
Ερμής
ο θεός από τον οποίο πήρε το χάρισμα της κλοπής
Σίσυφος
ο πανούργος που ξεγέλασε ο Αυτόλυκος
Τυρταίος
ποιητής του 7ου αι., προτιμά τον μαχητή
Ξενοφάνης
ποιητής και φιλόσοφος, βάζει τη σοφία πάνω από τη ρώμη
Ότι είναι σκλάβοι της κοιλιάς τους και δεν μαθαίνουν να διαχειρίζονται το σπίτι τους ούτε να αντέχουν τη φτώχεια. Όσο είναι νέοι λάμπουν σαν ινδάλματα της πόλης, αλλά στα γεράματα φθίνουν σαν παλιό ρούχο. Και στον πόλεμο δεν θα διώξουν τους εχθρούς ρίχνοντας δίσκους ή γροθιές.
Ποιους θα έπρεπε, κατά τον ομιλητή, να στεφανώνει η πόλη;
Τους σοφούς και τους άριστους, όποιον κυβερνά καλά την πόλη με δικαιοσύνη και σωφροσύνη, και όποιον με τον λόγο του αποτρέπει τις μάχες και τις εμφύλιες διαμάχες. Αυτά ωφελούν όλη την πόλη και όλους τους Έλληνες.
Εκφράζουν αυτοί οι στίχοι τις απόψεις του ίδιου του Ευριπίδη;
Δεν μπορούμε να το πούμε. Είναι απόσπασμα από θεατρικό έργο και δεν ξέρουμε ποιος τα λέει ούτε σε ποια σκηνή. Κατά τον αρχαίο «Βίο» του, ο Ευριπίδης είχε ασχοληθεί στα νιάτα του με το παγκράτιο και την πυγμαχία.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.