Φ. Ντοστογιέφσκι, Οι αδελφοί Καραμάζοφ

Σχεδιάγραμμα

Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Το βιβλίο δεν αντιγράφεται: άνοιξέ το παραπάνω.

Τι έγινε

1. Το τελευταίο μεγάλο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι (1879-1880), το κορυφαίο έργο του· το απόσπασμα δίνεται σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου.
2. Ο πατέρας, δύο από τους γιους και ο Μιούσοβ, κηδεμόνας του Ντιμήτρι, φτάνουν στο κελί του στάρετς Ζωσιμά· ο Ντιμήτρι αργεί.
3. Ο Μιούσοβ αντιπαθεί από την αρχή τον αδύνατο, ρυτιδιασμένο γέροντα με τα ζωηρά μάτια.
4. Ο Φιόντορ Παύλοβιτς φλυαρεί, κολακεύει, αυτοσυστήνεται γελωτοποιός και αφηγείται ένα κατασκευασμένο ανέκδοτο για τον άθεο φιλόσοφο Ντιντερό.
5. Ο Μιούσοβ εξοργίζεται· ο γέροντας απαντά με ηρεμία και εξηγεί πώς το ψέμα προς τον εαυτό οδηγεί στην απώλεια της αγάπης και στο μίσος.
6. Ο γερο-Καραμάζοφ φιλά το χέρι του γέροντα, ομολογεί ότι είναι «πατέρας του ψέματος» και ξαναρχίζει τις προκλήσεις, στρέφοντάς τες εναντίον του Μιούσοβ.
7. Η σκηνή, με έντονο διάλογο και απρόβλεπτες μεταπτώσεις, δείχνει την ανθρώπινη ψυχή με τις αντιφάσεις της, το κύριο θέμα του Ντοστογιέφσκι.

Πρόσωπα

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Ρώσος μυθιστοριογράφος (1821-1881)

Φιόντορ Παύλοβιτς Καραμάζοφ

ο ακόλαστος πατέρας, αυτόκλητος γελωτοποιός

στάρετς Ζωσιμάς

ο σεβάσμιος γέροντας του μοναστηριού

Πιότρ Αλεξάντροβιτς Μιούσοβ

πλούσιος φιλελεύθερος κτηματίας, κηδεμόνας του Ντιμήτρι

Αλιόσα

ο νεότερος γιος, αγνός, δεμένος με τον Ζωσιμά

Ντιμήτρι, Ιβάν

οι άλλοι δύο γιοι του Καραμάζοφ

Άρης Αλεξάνδρου

ο μεταφραστής του αποσπάσματος

Όροι

μυθιστόρημα

εκτενές πεζό αφήγημα με πολλά πρόσωπα

ψυχογράφηση

απόδοση των αντιφάσεων της ψυχής

διάλογος

ζωντανή συνομιλία που δείχνει χαρακτήρες

αυτοχαρακτηρισμός

ο ήρωας περιγράφει ο ίδιος τον εαυτό του

ειρωνεία

λέει κάτι άλλο από αυτό που εννοεί

στάρετς

(ρωσ.) γέροντας ασκητής

γελωτοποιός

αυτός που κάνει τους άλλους να γελούν

μετάφραση

απόδοση του έργου σε άλλη γλώσσα