Διήγημα του Στρατή Μυριβήλη από «Το πράσινο βιβλίο» (1935): μια έρημη κοιλάδα κάτω από το φεγγάρι, η σιωπή, το πέρασμα ενός τρένου και το όνειρο των δέντρων ότι λύνονται από τις ρίζες τους και πετούν.
Β΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · Ενοτητα 4 · 20 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Γιατί
Η έρημη, άγονη κοιλάδα με τα γυμνά χαμοβούνια και τη σιδηροδρομική γραμμή περιμένει το φεγγάρι για να γεμίσει τη μοναξιά της.
Τι έγινε
Το φεγγάρι ανεβαίνει, διώχνει τους ίσκιους και πλημμυρίζει την κοιλάδα με κρύο, σιωπηλό φως.
Οι ράγες του τρένου, παράλληλες, μοιάζουν να περιμένουν ένα δυστύχημα για να ενωθούν και να διαψεύσουν τη γεωμετρία· είναι μια ειρωνική εικόνα.
Ένα τριζόνι κάτω από μια πέτρα δοκιμάζει να τραγουδήσει, αλλά η σιωπή το κάνει να σωπάσει.
Ξαφνικά περνά το τρένο, σαν τέρας και δράκοντας, και ταράζει όλη την κοιλάδα.
Το τούνελ το καταπίνει και η τσιρίδα του γίνεται θρήνος που επαναλαμβάνουν οι λαγκαδιές.
Όλα ξαναβυθίζονται στον ύπνο· τα δέντρα ονειρεύονται ότι ελευθερώνονται από τις ρίζες τους και πετούν ως τα σύννεφα.
Το όνειρο είναι η θύμηση της εποχής που ήταν φτερωτοί σπόροι στον αέρα, ελεύθεροι.
Τι άλλαξε
Η παρένθεση του τέλους γενικεύει: κάθε άνθρωπος έχει κάποτε φτερούγες που σιγά σιγά γίνονται ρίζες και δεσμά.
Είναι διήγημα από τη συλλογή «Το πράσινο βιβλίο» (1935), κυρίως περιγραφικό. Κατά το βιβλίο η αξία του βρίσκεται στην υποβλητική ατμόσφαιρα και στους απαλούς λυρικούς τόνους, όχι μόνο στη λεπτομερή περιγραφή.
Σε ποιες φάσεις περιγράφεται το τοπίο;
Πρώτα η άδεια κοιλάδα που περιμένει το φεγγάρι, μετά το φεγγαρόφωτο και η σιωπή που σβήνει ακόμη και το τριζόνι, ύστερα το βίαιο πέρασμα του τρένου που χάνεται στο τούνελ, και στο τέλος ο ύπνος και το όνειρο των δέντρων.
Σε ποιον ανήκει στην πραγματικότητα το όνειρο των δέντρων;
Το βιβλίο ρωτά ακριβώς αυτό. Τα δέντρα ονειρεύονται ότι ξαναγίνονται ελεύθεροι σπόροι που πετούν, και η παρένθεση του τέλους, για φτερούγες που έγιναν ρίζες και σκοινιά, δείχνει ότι το όνειρο της λευτεριάς είναι του ίδιου του ανθρώπου.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.