Κ. Κρυστάλλης, «Στο Σταυραϊτό»

Σχεδιάγραμμα

Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.

Τι έγινε

1. Ο ποιητής μιλά στον σταυραετό: από μικρό πουλί γίνεται δυνατός, πετά στα σύννεφα, παίζει με τη βροντή και τον λένε βασιλιά τα άλλα πουλιά.
2. Έτσι μεγάλωσε και ο δικός του πόθος, που έγινε αετός και δράκος και του τρώει κρυφά τα σπλάχνα και τη νιότη.
3. Βαρέθηκε να περπατά στον κάμπο· θέλει να γυρίσει στην πρώτη του φωλιά, στα βουνά, κοντά στον αετό.
4. Με μια μακριά σειρά από «θέλω» απαριθμεί τη ζωή που ποθεί: άγρια ζώα για συντροφιά, κρύο αεράκι, βρυσούλες, πουλιά, στρώμα από κλαδιά και χιόνια, βαλανίδια και γάλα.
5. Όμως δεν έχει φτερά και λιώνει μέρα νύχτα.
6. Στο τέλος παρακαλεί τον αετό να του δώσει τις φτερούγες του και να τον πάρει μαζί του, γιατί ο κάμπος θα τον φάει.

Πρόσωπα

Κώστας Κρυστάλλης

ποιητής της αγροτικής και ποιμενικής ζωής

ο σταυραετός

ο αετός στον οποίο μιλά ο ποιητής

Μιχάλης Περάνθης

επιμελήθηκε τα Άπαντά του

Όροι

παρομοίωση

ο πόθος μεγαλώνει σαν τον αετό

κράκουρα

οι άκρες των ψηλών βουνών

συσσώρευση

η μακριά σειρά από «θέλω»

απιδρομώ

ορμώ, παίρνω φόρα

αντίθεση

το ελεύθερο βουνό και ο κάμπος

πετρίτης

είδος γερακιού

αποστροφή

ο ποιητής μιλά στον σταυραετό

άπλερος

χωρίς φτερά

δημοτικό τραγούδι

η μεγάλη επίδραση στον στίχο του

μπεζερίζω

κουράζομαι, βαριέμαι

νοσταλγία

ο πόθος για την πρώτη φωλιά

πλατόνι

ελάφι

φυσιολατρία

η λατρεία της φύσης

το τάχυ

το πρωί

κλαπατάρια

μεγάλα φτερά

ραϊδιά

γκρεμός