Κ. Βάρναλης, «Οι μοιραίοι»

Σχεδιάγραμμα

Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.

Τι έγινε

1. Μια παρέα πίνει κάθε βράδυ σε μια υπόγεια ταβέρνα, μέσα σε καπνούς και βρισιές, για να ξεχάσει τα φαρμάκια της.
2. Ο ήλιος, η θάλασσα, η αυγή και το δειλινό λάμπουν μακριά, χωρίς να αγγίζουν τις καρδιές τους.
3. Ο ποιητής σχολιάζει πόσο βαρύ είναι το βάσανο της ζωής· κανείς δεν θυμάται μια καλή μέρα.
4. Η δυστυχία κλιμακώνεται: ένας πατέρας παράλυτος, μια γυναίκα που πεθαίνει από φυματίωση, ένας γιος στη φυλακή, μια κόρη σε κακόφημη γειτονιά.
5. Ο καθένας κατηγορεί κάτι άλλο, την τύχη, τον Θεό, το μυαλό, το κρασί· κανείς δεν βρίσκει ποιος φταίει.
6. Ο τελικός αυτοχαρακτηρισμός: δειλοί, άβουλοι, πατημένοι σαν σκουλήκια, περιμένουν ίσως κάποιο θαύμα.

Πρόσωπα

Κώστας Βάρναλης

ο ποιητής

η παρέα της ταβέρνας

οι «μοιραίοι», φτωχοί και άβουλοι

ο γιος του Μάζη

είναι στη φυλακή του Παλαμηδιού

η κόρη του Γιαβή

ζει στο Γκάζι

Όροι

κοινωνικός στόχος

να δείξει τη δυστυχία των απόκληρων

ρεαλιστικές εικόνες

σκηνές της φτώχειας όπως είναι

κλιμάκωση

η δυστυχία βαραίνει στροφή με στροφή

χιαστό σχήμα

σταυρωτή διάταξη όρων σε δύο στίχους

γ΄ ενικό και α΄ πληθυντικό

ο ποιητής περιγράφει ή μιλά ως μέλος

αντίθεση

η λάμψη της φύσης και η σκοτεινή ταβέρνα

μοιραίοι

όσοι δέχονται τη δυστυχία σαν μοίρα

κροκάτη γάζα

η αυγή, εικόνα δανεισμένη από τον Όμηρο

άσωτος

ατέλειωτος, απέραντος

κοντοήμερη

της απομένουν λίγες μέρες ζωής

Παλαμήδι

κάστρο του Ναυπλίου, άθλια φυλακή

ζαβό ριζικό

στραβή, ανάποδη τύχη

Γκάζι

κακόφημη αθηναϊκή συνοικία