Πεντάστιχο ποίημα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου, γραμμένο το 1946, στην αρχή της μεταπολεμικής περιόδου: η Αθήνα εμφανίζεται γυμνή και ερειπωμένη, ένας τόπος όπου δεν μπορεί κανείς να μείνει.
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο κεφάλαιο και γύρνα για το σχεδιάγραμμα.
Άνοιγμα βιβλίουΔική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Το βιβλίο δεν αντιγράφεται: άνοιξέ το παραπάνω.
Το 1946, στην αρχή της μεταπολεμικής περιόδου. Τότε δεν είχε ακόμα απλωθεί η αστυφιλία ούτε η μαζική οικοδόμηση πολυκατοικιών, όμως η ζωή στην πόλη ήδη δεν ήταν ευχάριστη.
Ως γυμνή πολιτεία, ένα πρωινό με άδειες καρέκλες, χωρίς δρόμους και χωρίς «μάτια», με ερειπωμένα παράθυρα και μυρωδιά από γκάζι και κίτρινη λαδομπογιά.
Με το ποίημα «Η πόλη» της Αμαλίας Τσακνιά, από τη συλλογή «Το μπαλκόνι» (1982), που ακολουθεί. Οι εργασίες ζητούν να συγκριθεί η εικόνα της Αθήνας με την «άγρυπνη» πόλη της Τσακνιά.