Πεντάστιχο ποίημα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου, γραμμένο το 1946, στην αρχή της μεταπολεμικής περιόδου: η Αθήνα εμφανίζεται γυμνή και ερειπωμένη, ένας τόπος όπου δεν μπορεί κανείς να μείνει.
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο κεφάλαιο και γύρνα για το σχεδιάγραμμα.
Άνοιγμα βιβλίου ↗Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο, έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
ΠΑΙΞΕ ΤΟΤηλεπαιχνίδι · Η Σκάλα · Η Τελεία · Άνοιξε το κουτί · Γράψε γρήγορα με την ύλη αυτού του μαθήματος.
Το 1946, στην αρχή της μεταπολεμικής περιόδου. Τότε δεν είχε ακόμα απλωθεί η αστυφιλία ούτε η μαζική οικοδόμηση πολυκατοικιών, όμως η ζωή στην πόλη ήδη δεν ήταν ευχάριστη.
Ως γυμνή πολιτεία, ένα πρωινό με άδειες καρέκλες, χωρίς δρόμους και χωρίς «μάτια», με ερειπωμένα παράθυρα και μυρωδιά από γκάζι και κίτρινη λαδομπογιά.
Με το ποίημα «Η πόλη» της Αμαλίας Τσακνιά, από τη συλλογή «Το μπαλκόνι» (1982), που ακολουθεί. Οι εργασίες ζητούν να συγκριθεί η εικόνα της Αθήνας με την «άγρυπνη» πόλη της Τσακνιά.