Γιατί χρειάστηκαν οι μιγαδικοί αριθμοί, πώς ορίζεται το σύνολο ℂ με το i (i² = −1), πότε δύο μιγαδικοί είναι ίσοι και πώς παριστάνονται στο μιγαδικό επίπεδο.
Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑΕΝΟΤΗΤΑ Α215 ΛΕΠΤΑ
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη, γραμμένη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης. Μπορεί να έχει λάθη: πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Το ℂ είναι υπερσύνολο του R με τις ίδιες πράξεις και ιδιότητες και ένα στοιχείο i με i² = −1.
Κάθε μιγαδικός γράφεται με μοναδικό τρόπο ως z = α + βi, με α, β πραγματικούς.
Το α είναι το πραγματικό μέρος Re(z) και το β το φανταστικό μέρος Im(z)· ο βi λέγεται φανταστικός αριθμός.
Ισότητα: α + βi = γ + δi ⇔ α = γ και β = δ.
Στο ℂ δεν ορίζεται διάταξη όπως στο R.
Ο z = α + βi αντιστοιχεί στο σημείο M(α, β), την εικόνα του· ο x′x είναι ο πραγματικός άξονας και ο y′y ο φανταστικός.
Ο z παριστάνεται και με τη διανυσματική ακτίνα OM του σημείου M(α, β).
α + βi = γ + δi αν και μόνο αν α = γ και β = δ. Ειδικά α + βi = 0 σημαίνει α = 0 και β = 0.
Μπορούμε να συγκρίνουμε μιγαδικούς με < και >;
Όχι. Οι πράξεις και οι ιδιότητές τους περνούν από το R στο ℂ, η διάταξη όμως δεν μεταφέρεται.
Πώς προέκυψαν οι μιγαδικοί αριθμοί;
Από την επίλυση εξισώσεων 3ου βαθμού: ο τύπος των del Ferro και Tartaglia έδινε τετραγωνικές ρίζες αρνητικών ακόμη και για πραγματικές ρίζες, και ο Bombelli έδειξε ότι οι πράξεις με αυτές καταλήγουν σωστά.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.