Ποίημα του Νάνου Βαλαωρίτη από τη συλλογή «Κεντρική Στοά»: ένας σύντομος θρήνος για τους νεκρούς, γραμμένος με υπερρεαλιστικές, συνειρμικές εικόνες μιας επώδυνης μνήμης.
Γ΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Κατά το εισαγωγικό σημείωμα, το ποίημα γεννιέται από την επώδυνη μνήμη.
Οι πρώτοι στίχοι ανακαλούν όσα έγραψαν και ονειρεύτηκαν οι νεκροί, με εικόνες όπως οι αράχνες που κεντούν.
Ο θάνατος παρομοιάζεται με ύφασμα που σύρθηκε ανάμεσά τους, και τα μάτια τους σβήνουν σαν λυχνάρια.
Το σώμα τους δεν νιώθει πια ζεστασιά, τα ονόματά τους έγιναν σαν ημερομηνίες.
Στο τέλος η διάθεση αλλάζει: οι νεκροί ζουν στα χαμόγελα, στα βήματα και στην καρδιά των ζωντανών.
Η επώδυνη μνήμη των νεκρών, όπως δείχνει και ο τίτλος· στο κέντρο της βρίσκονται όσα έγραψαν και ονειρεύτηκαν, που τώρα ανακαλούνται.
Γιατί οι στίχοι μοιάζουν ασύνδετοι;
Επειδή έχει δεχτεί την επίδραση του υπερρεαλισμού, ο ποιητής γράφει συνειρμικά, χωρίς να νοιάζεται για λογική σειρά· οι στίχοι μοιάζουν με λάμψεις της μνήμης.
Πώς τελειώνει το ποίημα;
Με την ιδέα ότι οι νεκροί συνεχίζουν να ζουν μέσα μας: χαμογελούν όταν χαμογελάμε και τα βήματα και η καρδιά τους ακούγονται μέσα στα δικά μας.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.