Ποίημα της Ελένης Βακαλό από τη συλλογή «Του κόσμου» (1978): με ύφος παραμυθιού δείχνει βήμα βήμα πώς ένας μικρός, καλός άνθρωπος, από φόβο, καταλήγει να χτυπά κι αυτός τον χτυπημένο.
Γ΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Η ποιήτρια λέει ότι θα διηγηθεί πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος, σαν να διηγείται παραμύθι.
Ένας μικρός καλός άνθρωπος βρίσκει στον δρόμο του έναν χτυπημένο και τον λυπάται.
Η λύπη γίνεται φόβος και ο άνθρωπος σκέφτεται ότι κάποιος άλλος θα βοηθήσει.
Αποφασίζει να πει πως δεν είδε τίποτα.
Από φόβο πείθει τον εαυτό του ότι ο χτυπημένος φταίει, επειδή τα έβαλε με τους άρχοντες.
Καταλήγει να χτυπά κι αυτός από πάνω, και το ποίημα κλείνει με τη φράση που ανοίγει τα παραμύθια.
Βλέπει έναν χτυπημένο και τον λυπάται, μετά φοβάται, σκέφτεται ότι κάποιος άλλος θα τον βοηθήσει, αποφασίζει να πει ότι δεν τον είδε, τον θεωρεί ένοχο και στο τέλος τον χτυπά κι εκείνος.
Γιατί το ποίημα κλείνει με «Αρχή του παραμυθιού»;
Η φράση που ανοίγει τα παραμύθια μπαίνει στο τέλος. Το βιβλίο ζητά να σκεφτούμε τι δηλώνει: μια λογική απάντηση είναι ότι η ιστορία αυτή δεν τελειώνει αλλά ξαναρχίζει, ότι είναι η αρχή κάθε κακού.
Ποιον εξυπηρετούν οι δικαιολογίες του;
Τον ίδιο: τον βοηθούν να μη ριψοκινδυνέψει και να αισθάνεται δικαιωμένος, ενώ στην ουσία παίρνει το μέρος όσων χτυπούν.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.