Ποίημα του Μιχάλη Γκανά από τα «Μαύρα Λιθάρια» (1980): ένα σκυλί πηγαίνει τις νύχτες στον τάφο του αφεντικού του, και μέσα από αυτό μιλά η απουσία που αφήνει ο θάνατος.
Γ΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Το ποίημα ανήκει στη συλλογή «Μαύρα Λιθάρια» (1980).
Ο νεκρός είχε δύο σκυλιά: το ένα το σκότωσαν, το άλλο το πήραν οι γείτονες.
Το σκυλί βγαίνει τις νύχτες, κοιτά το φεγγάρι και μυρίζει τα σημεία όπου έτρωγε.
Φτάνει στο μνήμα με τη μουσούδα βρεγμένη από δροσιά και κάθεται στα πισινά του.
Από μακριά ακούει το άλλο σκυλί να γαβγίζει κάποιον περαστικό.
Ο ποιητής απευθύνεται στον νεκρό («σου») και το ποίημα είναι γεμάτο από την απουσία του.
Βγαίνει τις νύχτες, κοιτά το φεγγάρι, μυρίζει τις μολόχες όπου ο νεκρός του έριχνε ψωμί, βρίσκει τον δρόμο ως το μνήμα του και κάθεται εκεί ακούγοντας το άλλο σκυλί να γαβγίζει.
Πώς εκφράζεται το αίσθημα της απουσίας;
Μέσα από τις συνήθειες του σκυλιού: ψάχνει τα σημάδια του αφεντικού του και καταλήγει στον τάφο. Ο ποιητής μιλά στον νεκρό σε β΄ πρόσωπο, σαν να είναι ακόμη κοντά.
Ποια είναι η πρωτοτυπία του ποιήματος;
Το βιβλίο σημειώνει μια πρωτοτυπία στη σύλληψη και ζητά να εντοπιστεί. Το πένθος για έναν άνθρωπο φαίνεται από τη συμπεριφορά ενός σκυλιού, όχι από τα λόγια των ανθρώπων.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.