Σύντομο ποίημα του Χριστόφορου Λιοντάκη από τη συλλογή «Το τέλος του τοπίου»: μια αναδρομή στο παρελθόν, σε β΄ πρόσωπο και παρατατικό, χωρίς σημεία στίξης.
Γ΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Το ποίημα ανήκει στη συλλογή «Το τέλος του τοπίου» (1973 κατά το βιογραφικό).
Ο ποιητής κάνει αναδρομή στο παρελθόν με ρήματα σε παρατατικό.
Μιλά σε β΄ πρόσωπο, πιθανώς στον ίδιο του τον εαυτό.
Οι εικόνες: νύχτες με αστροφεγγιά, δάσος με σταλακτίτες, λιβάνι που καίει, άγιοι που ξυπνούν και πιάνονται στον χορό.
Οι δύο τελευταίοι στίχοι μιλούν για έναν χρόνο που τον ένιωθε με συνοχή και συνέχεια.
Δεν υπάρχει στίξη παρά μόνο στο τέλος, και οι εικόνες κυλούν η μία μέσα στην άλλη.
Σε ποιον απευθύνεται ο ποιητής στο [Τις αστροφεγγιές];
Σε ένα «εσύ». Το βιβλίο σημειώνει ότι οι ποιητές συχνά απευθύνονται έτσι στον εαυτό τους και ρωτά από ποια εσωτερική ανάγκη το κάνει ο ποιητής.
Γιατί το ποίημα δεν έχει σημεία στίξης;
Μόνο στο τέλος υπάρχει τελεία. Το βιβλίο ρωτά αν η κατάργηση της στίξης, μαζί με τους παρατατικούς, μας βοηθά να ξαναζήσουμε την ένταση της αναδρομής.
Τι θυμάται ο ποιητής;
Νύχτες με αστέρια, όταν πήγαινε σε ένα δάσος με σταλακτίτες και έκαιγε λιβάνι, οι άγιοι ξυπνούσαν, κατέβαζαν τα σπαθιά τους και χόρευαν. Τότε ένιωθε τον χρόνο ενωμένο και συνεχή.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.