Ποίημα του Νίκου Γρηγοριάδη από τη συλλογή «Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα» (1998): ένα προπολεμικό γλέντι σε προσφυγικό χωριό Ποντίων ξαναζωντανεύει στη μνήμη, γεμάτο νοσταλγία για τη Μαύρη Θάλασσα.
Γ΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Το ποίημα είναι το πέμπτο της ενότητας «Φωτογραφία», που δείχνει τη ζωή λίγο πριν και κατά τον πόλεμο, την Κατοχή και την Αντίσταση.
Βαθιά κάτω από τα στρώματα του χρόνου, το γλέντι συνεχίζεται ακοίμητο, σαν θαύμα.
Το φεγγαρόφωτο σηκώνει τα σπίτια σαν κύματα, ώσπου το χωριό γεμίζει Μαύρη Θάλασσα.
Τα δελφίνια γλιστρούν σαν δοξαριές στις χορδές της λύρας.
Οι γλεντζέδες ανεβαίνουν ένας ένας στον ουρανό με τη νοσταλγία τους και κοιτάζουν σιωπηλοί τις ακτές.
Ύστερα πέφτουν αργά, τυλιγμένοι σε σύννεφα σαν σεντόνια ονείρου, και βυθίζονται στον ύπνο.
Δεν τους μέθυσε το κρασί αλλά το τραγούδι, ανακατεμένο με αγιάτρευτο καημό.
Ένα γλέντι πριν από τον πόλεμο σε χωριό όπου ζούσαν μόνο Πόντιοι πρόσφυγες. Στη μνήμη του ποιητή το γλέντι κρατά ακόμη, κάτω από τα στρώματα του χρόνου.
Σε ποιους χρόνους κινείται το ποίημα;
Στον χρόνο της αφήγησης, στον χρόνο του προπολεμικού γλεντιού και, μέσα από τη νοσταλγία των γλεντζέδων, στο παλιό παρελθόν της πατρίδας τους στη Μαύρη Θάλασσα.
Τι δείχνει η επανάληψη του «να»;
Δίνει στις εικόνες ονειρική, διαρκή όψη, σαν να συμβαίνουν ξανά και ξανά μέσα στη μνήμη και στη φαντασία.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.