Διήγημα του Χριστόφορου Μηλιώνη από τη συλλογή «Χειριστής ανελκυστήρος» (1993): ο αφηγητής, Ηπειρώτης που έζησε παιδί την 28η Οκτωβρίου 1940, θυμάται τους στρατιώτες του Αλβανικού μετώπου και φοβάται ότι σύντομα κανείς δεν θα τους θυμάται.
Γ΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Ο αφηγητής ενώνει τέσσερις φωτογραφίες που τράβηξε στην Κλεισούρα και την Τρεμπεσίνα, στα δύο ταξίδια του στην Αλβανία, και ξαναφτιάχνει μια ιστορική φωτογραφία του 1940.
Δεν μιλά σε κανέναν γι' αυτό· κάθε φθινόπωρο θυμάται τις φάλαγγες των στρατιωτών που έφευγαν για το μέτωπο τραγουδώντας, και λέει ότι οι επετειακές ρητορείες φθείρουν τη μνήμη.
Ο ξάδερφός του Ηλίας, τραυματισμένος λοχίας στο χάνι του Μπαλαμπάνη, έλεγε κάποτε τη μάχη του, αλλά με τα χρόνια σώπασε· πρόσφατα πέθανε.
Όταν δούλευε στα Άσπρα Σπίτια της Βοιωτίας, κλεισμένος σε μια βιομηχανική «αποικία», επισκέφτηκε τη Δεσφίνα και θύμωσε με τους αδιάφορους νέους.
Εκεί γνώρισε τον παπα-Νικόλα, που το '40 ήταν φαντάρος και ανατίναξε τη γέφυρα της Κακαβιάς· η έκρηξη αυτή είχε ξυπνήσει τον αφηγητή παιδί στο πατρικό του.
Ο παπάς οργάνωσε για χάρη του ένα γλέντι· χρόνια αργότερα, το βράδυ μιας τηλεοπτικής εκπομπής για την 28η Οκτωβρίου, ο αφηγητής μαθαίνει ότι πέθανε.
Ο αφηγητής ρωτά ποιος κατευθύνει τέτοιες συμπτώσεις και φοβάται ότι σε λίγα χρόνια δεν θα μείνει κανείς να θυμάται τους μαχητές.
Γιατί το διήγημα του Μηλιώνη λέγεται «Δικαιοσύνη»;
Ο τίτλος είναι η τελευταία λέξη της ενότητας «Αργοναύτες» από το «Μυθιστόρημα» του Σεφέρη, που μιλά για συντρόφους που χάθηκαν και κανείς δεν θυμάται. Ο Μηλιώνης τη χρησιμοποιεί πικρά: οι μαχητές του '40 ξεχνιούνται, και αυτή είναι η «δικαιοσύνη» που τους αποδίδεται.
Γιατί ο Μηλιώνης θεωρείται πεζογράφος της μνήμης;
Γιατί στο διήγημα η αφήγηση κινείται συνεχώς ανάμεσα στο παρόν και στις αναμνήσεις του αφηγητή από τον πόλεμο του '40, το χωριό του κοντά στην Κακαβιά και τους ανθρώπους που τον έζησαν. Σκοπός του είναι να μην ξεχαστούν.
Ποια αντιπαράθεση γενεών υπάρχει στο διήγημα;
Ο αφηγητής βλέπει ότι οι νέοι γυρίζουν αλλού το κουμπί στις επετειακές εκπομπές και στη Δεσφίνα πίνουν φραπέ αδιάφοροι για τον τόπο του Μακρυγιάννη. Απέναντί τους στέκονται οι παλιοί μαχητές, όπως ο Ηλίας και ο παπα-Νικόλας, που μιλούν λίγο για όσα έζησαν.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.