Ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη από τη συλλογή «Ο Στόχος» (1970): ένα ειρωνικό επιτύμβιο για τον Λαυρέντη, που οι επίσημοι τιμούν ως καλό άνθρωπο ενώ ο ποιητής ξέρει ότι ήταν απατεώνας.
Γ΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Η συλλογή «Ο Στόχος» περιέχει ποιήματα γραμμένα στη δικτατορία 1967 έως 1974.
Ο ποιητής μιλά στον νεκρό Λαυρέντη: με τον θάνατο έγινε κι αυτός «ο καλός», ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Η κηδεία του έχει στεφάνια, λόγους αντιπροέδρων και ψηφίσματα για τις υπηρεσίες του.
Ο ποιητής ξέρει ότι ήταν κάθαρμα και κάλπικος, αλλά δεν θα του ταράξει την ησυχία.
Στους στίχους σε παρένθεση λέει ότι η δική του σιωπή θα του κοστίσει ακριβά.
Το ποίημα κλείνει επαναλαμβάνοντας ειρωνικά τους επαίνους και γενικεύοντας.