Ποίημα του Κώστα Μόντη από τη συλλογή «Τα τραγούδια της ταπεινής ζωής» (Λευκωσία 1954): η μέρα και η διασκέδαση σπρώχνουν μακριά την έγνοια, όμως το βράδυ ο άνθρωπος μένει μόνος μαζί της.
Γ΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Το ποίημα απευθύνεται σε ένα «εσύ» και ξεκινά από τη μέρα: η κίνηση, η δουλειά και οι φίλοι απορροφούν κάτι από την έγνοια.
Μετά τη δουλειά μένει η διασκέδαση, το θέατρο ή το κέντρο.
Όταν όλα κλείσουν και οι φίλοι φύγουν, ο άνθρωπος πρέπει να γυρίσει σπίτι.
Εκεί τον περιμένει η έγνοια, σκληρή και σίγουρη, σαν πρόσωπο που ξέρει ότι θα έρθει.
Μόνος και χωρίς προστασία, θα αναγκαστεί να «λογαριαστεί» μαζί της.
Η έγνοια που ο άνθρωπος καταφέρνει να ξεχάσει τη μέρα με τη δουλειά, τους φίλους και τη διασκέδαση, αλλά τον βρίσκει μόνο του όταν γυρίσει τη νύχτα στο σπίτι.
Είναι αποτελεσματική η διέξοδος που βρίσκει ο άνθρωπος;
Όχι για πολύ: θέατρα, κέντρα και φίλοι απορροφούν λίγη από την έγνοια, αλλά όλα κλείνουν και η έγνοια περιμένει σίγουρη στο κρεβάτι.
Σε ποιον μιλά ο ποιητής;
Σε ένα «εσύ», σε δεύτερο πρόσωπο, σαν να μιλά σε κάθε άνθρωπο ή στον εαυτό του.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.