Ποίημα του Απόστολου Μελαχρινού (1907): η βροχή που πέφτει ξανά και ξανά ξυπνά τη θλίψη μιας αγνής, θρησκευόμενης ψυχής, μέσα σε μια ατμόσφαιρα από ψαλμούς, κελιά και αγιογραφίες.
Β΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · Ενοτητα 2 · 20 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Το ποίημα γράφτηκε το 1907 και πρωτοδημοσιεύτηκε στη συλλογή «Παραλλαγές».
Κάθε στροφή ξεκινά με το «Πάλι βρέχει!», που επανέρχεται και στο τέλος σαν επωδός.
Ο ποιητής μιλά σε ένα «εσύ», μια ψυχή αγνή που προσευχόταν στον όρθρο και τώρα θυμάται.
Οι εικόνες του κελιού, των αραχνιασμένων τζαμιών και των αγιογραφιών που σχηματίζει ο ήλιος δημιουργούν μυστηριακή ατμόσφαιρα.
Η βροχή παρουσιάζεται σαν κλάμα και σαν προσευχή της φύσης, που συνοδεύει τη θλίψη της ψυχής.
Στο τέλος οι καημοί και οι μνήμες μουσκεύουν την ψυχή, που δεν αντέχει άλλο τα δάκρυα.
Μελαγχολική. Κατά το βιβλίο, η μελαγχολική διάθεση είναι από τα κύρια γνωρίσματα της συλλογής «Παραλλαγές», όπου πρωτοδημοσιεύτηκε το ποίημα· η βροχή μοιάζει να κλαίει μαζί με την ψυχή που θυμάται.
Γιατί επαναλαμβάνεται ο στίχος «Πάλι βρέχει!»;
Ο στίχος ανοίγει και κλείνει κάθε στροφή σαν επωδός. Δίνει ρυθμό και μουσικότητα και τονίζει τη μονοτονία της βροχής και τη θλίψη που επιστρέφει ξανά και ξανά.
Ποια στοιχεία δίνουν θρησκευτικό χρώμα στο ποίημα;
Οι ψαλμοί, ο όρθρος, η δέηση, το κελί, οι αγιογραφίες, το λιβάνι, το αντίφωνο και η προσευχή. Η ίδια η βροχή παρουσιάζεται σαν προσευχή της φύσης.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.