Ο πλάγιος λόγος στη λατινική (oratio obliqua): πώς οι προτάσεις κρίσεως, επιθυμίας και οι ερωτήσεις του ευθέος λόγου αλλάζουν όταν εξαρτηθούν από ρήμα λεκτικό ή γνωστικό, και γιατί οι εξαρτημένες περνούν σε υποτακτική.
Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥΛΑΤΙΝΙΚΑΕΝΟΤΗΤΑ § 196-19815 ΛΕΠΤΑ
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Πώς μετατρέπεται μια πρόταση κρίσεως στον λατινικό πλάγιο λόγο;
Γίνεται απαρεμφατική πρόταση, με ειδικό απαρέμφατο και υποκείμενο σε αιτιατική. Παράδειγμα του βιβλίου: Democritus dicebat innumerabiles esse mundos.
Τι γίνεται με τις προστακτικές και τις ευχές στον πλάγιο λόγο;
Οι προτάσεις επιθυμίας εκφέρονται κανονικά με υποτακτική ενεστώτα ή παρατατικού και σπανιότερα με τελικό απαρέμφατο ή βουλητική πρόταση, π.χ. Caesar iussit milites pontem rescindere.
Σε ποια έγκλιση μπαίνουν οι δευτερεύουσες προτάσεις του πλάγιου λόγου;
Όλες κανονικά σε υποτακτική. Έτσι το quod sciunt του ευθέος λόγου γίνεται quod scirent όταν εξαρτάται από το Socrates dicere solebat.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.