Σονέτο του Λορέντζου Μαβίλη: οι νεκροί είναι τυχεροί γιατί ξεχνούν την πίκρα της ζωής, γι' αυτό δεν πρέπει να τους κλαίμε· να κλαίμε τους ζωντανούς, που θέλουν να ξεχάσουν αλλά δεν μπορούν.
Α΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Ο ποιητής μακαρίζει τους νεκρούς που ξεχνούν την πίκρα της ζωής.
Ζητά να μην τους κλαίμε όταν πέφτει το σούρουπο, όσος κι αν είναι ο καημός μας.
Τότε οι ψυχές πηγαίνουν να πιουν από την κρυστάλλινη βρύση της λησμονιάς.
Αν στάξει δάκρυ αγαπημένου, το νερό θολώνει και οι ψυχές ξαναθυμούνται παλιούς πόνους.
Αν δεν μπορούμε να μην κλαίμε, ας κλάψουμε τους ζωντανούς, που θέλουν αλλά δεν μπορούν να ξεχάσουν.
Τι άλλαξε
Ο πρώτος και ο τελευταίος στίχος δένουν το νόημα: ευτυχία είναι η λήθη, δυστυχία η μνήμη των ζωντανών. Οι ερωτήσεις το συνδέουν με τις ιδέες του Σοπενχάουερ.
Οι νεκροί είναι ευτυχισμένοι γιατί ξεχνούν τους πόνους της ζωής. Το δάκρυ μας θολώνει το νερό της λησμονιάς και τους κάνει να θυμηθούν, γι' αυτό ο ποιητής ζητά να κλαίμε τους ζωντανούς, που δεν μπορούν να ξεχάσουν.
Τι είναι η βρύση της λησμονιάς;
Κατά τις λαϊκές δοξασίες, οι νεκροί πίνουν το νερό της λησμονιάς και ξεχνούν όλα τα επίγεια.
Τι είναι ο ασφοδελός λειμώνας;
Λιβάδι με ασφοδίλια, χώρος του Άδη όπου κατά τους αρχαίους Έλληνες περιφέρονταν ή ησύχαζαν οι ψυχές των ηρώων.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.