Ποίημα του Κώστα Βάρναλη από τη δεύτερη περίοδό του (γύρω στο 1922): σε μια ζωή και μια γη που μισούν τους ανθρώπους, ένα «Εσύ» έρχεται σαν θεϊκό όραμα και γεμίζει την καρδιά με φως, αλλά η γιορτή κρατά λίγο και φεύγει.
Α΄ Λυκείου · Λογοτεχνία · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Ο ποιητής περιγράφει μια ζωή και μια γη που μισούν τους ανθρώπους, και έναν πόνο που δεν σβήνει όσο κι αν πιουν.
Οι άνθρωποι περπατούσαν τυφλά· κανένα λουλούδι δεν είχε ανθίσει για αυτούς, κανένα αηδόνι δεν είχε κελαηδήσει.
Τότε ήρθε το «Εσύ», σαν θεϊκό και ξαφνικό όραμα.
Η καρδιά και ο τόπος γέμισαν ήλιο, λουλούδια, καρπούς και τραγούδι.
Όμως η γιορτή, η Πασχαλιά, κράτησε λίγο· το «Εσύ» έφυγε και όλα ερήμωσαν ξανά.
Οι άνθρωποι ζουν σε μια ζωή γεμάτη πόνο, περπατούν τυφλά χωρίς λουλούδι ή τραγούδι. Ξαφνικά έρχεται ένα «Εσύ», σαν όραμα, και γεμίζει την καρδιά και τον τόπο με ήλιο και καρπούς. Όμως φεύγει γρήγορα και όλα ερημώνουν ξανά.
Πώς κλιμακώνεται το συναίσθημα στο ποίημα;
Ξεκινά από τον πικρό πόνο και τη μαύρη ζωή, ανεβαίνει στη χαρά και στη γιορτή με τον ερχομό του «Εσύ», και πέφτει ξανά στη λύπη και στο παράπονο όταν το όραμα φεύγει.
Πώς αποδίδεται το όραμα του ποιητή;
Με λίγες λέξεις: το «Εσύ» έρχεται σε μια άγια ώρα σαν θεϊκό και ξαφνικό όραμα. Η εικόνα της Πασχαλιάς, μιας γιορτής που κρατά λίγο, δείχνει πόσο σύντομη ήταν η χαρά.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.