Σύντομο ποίημα του Κ.Π. Καβάφη, γραμμένο το 1904, για τη μνήμη: οι αγαπημένες φωνές ανθρώπων που χάθηκαν γυρίζουν στα όνειρα και στη σκέψη μας, σαν μακρινή μουσική που σβήνει.
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο κεφάλαιο και γύρνα για το σχεδιάγραμμα.
Άνοιγμα βιβλίου ↗Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο, έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
ΠΑΙΞΕ ΤΟΤηλεπαιχνίδι · Η Σκάλα · Η Τελεία · Κρεμάλα · Άνοιξε το κουτί · όλα με την ύλη αυτού του μαθήματος.
Το 1904. Ανήκει στα συμβολικά ποιήματα του Καβάφη.
Η λειτουργία της μνήμης. Το ποίημα έχει νοσταλγική λυρική διάθεση για αγαπημένα πρόσωπα και εμπειρίες του παρελθόντος.
Εκείνων που πέθαναν ή εκείνων που χάθηκαν για εμάς σαν να είχαν πεθάνει. Ακούγονται κάποτε στα όνειρα ή μέσα στη σκέψη.