Χριστόφορος Μηλιώνης, "«Το συρματόπλεγμα του αίσχους»"
Διήγημα του Χριστόφορου Μηλιώνη από τη συλλογή «Το μικρό είναι όμορφο» (1997): ο αφηγητής ξαναβλέπει τη διχοτομημένη Κύπρο το 1995 και θυμάται τους μαθητές του στην Αμμόχωστο, που ζουν ακόμα με την ελπίδα μιας ειρηνικής λύσης.
Β΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΕΝΟΤΗΤΑ 515 ΛΕΠΤΑ
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Το βιβλίο δεν αντιγράφεται: άνοιξέ το παραπάνω.
Γιατί
Ο συγγραφέας δίδαξε φιλόλογος στο Γυμνάσιο Αρρένων της Αμμοχώστου από το 1960 ως το 1964 και ξαναπήγε στην Κύπρο το 1995, είκοσι ένα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974.
Τι έγινε
Στην Κύπρο πολλά του φαίνονται οικεία, όχι όμως τα μεγάλα τουριστικά ξενοδοχεία που κατέλαβαν τις παραλίες και που ονομάζει νέα αποικιοκρατία.
Οικεία είναι η γλώσσα, οι χαρουπιές, οι φοινικιές, τα γιασεμιά και οι πέρδικες που κυνηγούσαν οι μαθητές του.
Θυμάται τον Χαμπή από την κατεχόμενη Κοντέα, που σήμερα χαράζει την Κύπρο στα χαρακτικά του.
Πηγαίνει προς τη Δερύνεια από τον εσωτερικό δρόμο, δίπλα στην «πράσινη γραμμή», και σχολιάζει με ειρωνεία το όνομά της.
Θυμάται τα άλμπουμ με παιδικές ζωγραφιές για το μοιρασμένο Βερολίνο που μοίραζαν στους μαθητές και τις κουβέντες για την ειρήνη.
Ο Χαμπής του λέει ότι το τείχος του αίσχους έπεσε και ρωτά τι θα γίνει με το συρματόπλεγμα.
Από την ταράτσα της Δερύνειας, ανάμεσα σε τουρίστες με εισιτήριο, κοιτάζει την έρημη Αμμόχωστο.
Τι άλλαξε
Ο αφηγητής νιώθει ότι τα χρόνια της νιότης του έμειναν κλεισμένα στην άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος.
Πρόσωπα
Χριστόφορος Μηλιώνης
ο συγγραφέας· το διήγημα είναι από τη συλλογή «Το μικρό είναι όμορφο» (1997)
ο αφηγητής
πρώην καθηγητής στην Αμμόχωστο που ξαναβλέπει την Κύπρο
Χαμπής
παλιός μαθητής από την Κοντέα που φτιάχνει χαρακτικά στα Πλατανίσκια
Γιώργος
βρίσκεται μαζί με τον αφηγητή και τον κοιτάζει ανήσυχος όταν εκείνος μιλά κυπριακά
Όροι
τερατσιές
χαρουπιές
χέρσα
εκτάσεις γης χωρίς δέντρα
συνοφρυώνομαι
κατσουφιάζω
ξιπασμένη
περήφανη, ψηλομύτα
ξιμαρισμένη
βρομισμένη, λέξη του κυπριακού ιδιώματος
τείχος του αίσχους
το τείχος που χώριζε το Ανατολικό από το Δυτικό Βερολίνο· έπεσε το 1989
ταράτσα της Δερύνειας
ψηλό σημείο από όπου φαίνεται και η κατεχόμενη και η ελεύθερη πλευρά
ασώματος κεφαλή
λαϊκό θέαμα στα πανηγύρια
πικρή ειρωνεία
ο τόνος του αφηγητή όταν συγκρίνει το σήμερα με το παρελθόν
Τι είναι το «συρματόπλεγμα του αίσχους» στο διήγημα;
Είναι η «πράσινη γραμμή», το συρματόπλεγμα που χωρίζει την Κύπρο. Ο τίτλος θυμίζει το «τείχος του αίσχους», το τείχος που χώριζε το Βερολίνο.
Γιατί ο αφηγητής νιώθει την Κύπρο οικεία;
Γιατί μιλά τη γλώσσα της χωρίς κόπο, αναγνωρίζει τις χαρουπιές, τις φοινικιές και τις πέρδικες και θυμάται τους μαθητές του από τα χρόνια που δίδαξε στο Γυμνάσιο της Αμμοχώστου (1960-1964).
Τι βλέπει από την ταράτσα της Δερύνειας;
Με τα κιάλια βλέπει στο βάθος την έρημη Αμμόχωστο και αναγνωρίζει γειτονιές. Νιώθει ότι τα χρόνια της νιότης του έμειναν κλεισμένα στην άλλη πλευρά.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.