Μαρία Ιορδανίδου, "Στην εποχή του τσιμέντου και της πολυκατοικίας"

Σχεδιάγραμμα

Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Το βιβλίο δεν αντιγράφεται: άνοιξέ το παραπάνω.

Τι έγινε

1. Η αφηγήτρια ζει σε εσωτερικό δυάρι στον τρίτο όροφο, με θέα στον «ακάλυπτο χώρο» αντί για αυλή.
2. Τα διαμερίσματα είναι τυποποιημένα: μπαλκονόπορτες, δωμάτια σαν διάδρομοι, θέσεις επίπλων ορισμένες από τον αρχιτέκτονα.
3. Οι ένοικοι έγιναν τυπικοί και δεν χαιρετιούνται, αλλά ο ένας ακούει τη φωνή, τον βήχα και το βογκητό του άλλου μέσα από τους τοίχους.
4. Κάθε πρωί ακούει μια εργαζόμενη μητέρα να ντύνει με φωνές και ξύλο το παιδί της· όταν παρεμβαίνει, εκείνη απαντά ότι πρέπει να είναι στη δουλειά στις οχτώ.
5. Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές των γονιών, που άφησαν το κοριτσάκι στη γιαγιά, το παιδί αρνείται να φάει και η μητέρα το απειλεί.
6. Η αφηγήτρια θέλει να επέμβει· θυμάται μια γαλλική παροιμία και σκέφτεται ότι το παιδί έκρινε τη μητέρα του και δεν τη συγχώρεσε.

Τι άλλαξε

• Η οικογένεια αγοράζει δικό της διαμέρισμα και φεύγει· το νοικιάζει ένας εργένης και η πολυκατοικία ησυχάζει.

Πρόσωπα

Μαρία Ιορδανίδου

η συγγραφέας, ηλικιωμένη Κωνσταντινουπολίτισσα· το απόσπασμα είναι από το «Η αυλή μας»

η αφηγήτρια

η ίδια η συγγραφέας, που ζει σε δυάρι πολυκατοικίας

η γειτόνισσα της διπλανής πόρτας

τραπεζική υπάλληλος και μητέρα που φωνάζει και δέρνει το παιδί της

το κοριτσάκι

το παιδί του διπλανού διαμερίσματος, που μετά τις διακοπές αρνείται να φάει

Παναγιώτα

η καθαρίστρια που ξέρει τα νέα της πολυκατοικίας

Νέλλη

η κόρη της αφηγήτριας, που την εμποδίζει να χτυπήσει την πόρτα των γειτόνων

Όροι

απλίκες

φωτιστικά που στερεώνονται στον τοίχο

θα κουρνιάσει

θα κάτσει ήσυχα, θα ηρεμήσει

να αφουγκραστεί

να ακούσει

προμελετημένα

σχεδιασμένα και προαποφασισμένα

αγγλοπρεπείς

με ξενικές συνήθειες, τυπικοί

ωρύεται

κλαίει και κραυγάζει

ν' αποταθώ

να απευθυνθώ

εσωτερικό διαμέρισμα

διαμέρισμα που δεν βλέπει στον δρόμο αλλά στην αυλή

ακάλυπτος χώρος

το όνομα που παίρνει πια η αυλή της πολυκατοικίας