Οι αντιθετικοί σύνδεσμοι (μέν ... δέ, ἀλλά, ὅμως, μέντοι, καίτοι κ.ά.): πώς χρησιμοποιείται ο καθένας, τι γίνεται όταν το μέν μένει μόνο του, και τα δύο είδη αντίθεσης.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Το μέν ... δέ ενώνει προτάσεις με αντίθετο ή απλώς διαφορετικό περιεχόμενο· για έντονη αντίθεση το δεύτερο μέρος παίρνει δ' αὖ, μέντοι, ὅμως δέ ή οὐ μήν.
Μόνο του το μέν (ανανταπόδοτο) είναι μόριο: «βέβαια» ή «τουλάχιστον». Μόνο του το δέ σημαίνει «όμως» ή είναι μεταβατικό.
Το ἀλλά μπαίνει σε σχήμα κατ' άρση και θέση· μετά από άρνηση με ἄλλος ή ἕτερος, και το ἀλλ' ἤ, σημαίνει «παρά μόνο». Μετά από υποθετική ή αιτιολογική σημαίνει «τουλάχιστον», στην αρχή απάντησης «απεναντίας».
Το ὅμως συχνά συνδυάζεται με άλλους (ὅμως δέ, ἀλλ' ὅμως) και ακολουθεί εναντιωματική πρόταση ή μετοχή.
Τα μέντοι και καίτοι σημαίνουν «όμως», «και όμως», αλλά συχνά είναι και βεβαιωτικά μόρια («βέβαια»).
Η αντίθεση είναι αρνητική ή περιοριστική· το δέ με το μᾶλλον είναι επανορθωτικό, το ἀλλά με προστακτική είναι προτρεπτικό, και το ἀλλ' ἦ ανοίγει ρητορική ερώτηση.