Απόσπασμα από μυθιστόρημα που αφηγείται τον μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, από την εκκίνηση στον Μαραθώνα ως τον θριαμβευτικό τερματισμό του Σπύρου Λούη στο Παναθηναϊκό στάδιο. Φαίνονται οι σκέψεις και η μοναξιά του δρομέα και ο ενθουσιασμός του πλήθους.
Α΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΕΝΟΤΗΤΑ 915 ΛΕΠΤΑ
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Το βιβλίο δεν αντιγράφεται: άνοιξέ το παραπάνω.
ΧΡΟΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ 1896, ο μαραθώνιος των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων
Γιατί
Ο Γάλλος Μπρεάλ όρισε ειδικό έπαθλο για τον δρόμο αντοχής και όλοι οι Έλληνες ήθελαν ο μαραθώνιος να κερδηθεί από Έλληνα.
Τι έγινε
Στο χάνι του Μαραθώνα συγκεντρώνονται η επιτροπή, ο αφέτης, ο κόσμος και ο τοπικός ιερέας· ο Λούης κρύβει κάτω από την ψυχραιμία του το βάρος του χρέους.
Νιώθει αμήχανα ανάμεσα στους ξένους αντιπάλους, που τους θαυμάζει, και ο Βασιλάκος τον προειδοποιεί για τον Γάλλο Λερμιζό.
Στις δύο δίνεται η εκκίνηση· ο Γάλλος και ο Αυστραλός Φλακ ξεχύνονται μπροστά, ενώ ο Λούης τρέχει μαλακά.
Στο Χαρβάτι πίνει ένα ποτήρι κρασί που του δίνει δύναμη· ο κόσμος και οι Μαρουσιώτισσες τον ενθαρρύνουν, αλλά εκείνος νιώθει μοναξιά.
Μετά το 32ο χιλιόμετρο οι αντίπαλοι κουράζονται και αποσύρονται ένας ένας και ο Λούης περνά πρώτος.
Στο γεμάτο Παναθηναϊκό στάδιο όλοι περιμένουν σιωπηλοί· όταν υψώνεται ο αριθμός 17, η αγωνία γίνεται ξέφρενη χαρά.
Τι άλλαξε
Ο νερουλάς από το Μαρούσι κερδίζει τον μαραθώνιο και το στάδιο αποκτά, κατά την αφηγήτρια, και εθνικό παρόν.
Πρόσωπα
Σπύρος Λούης
νερουλάς από το Μαρούσι, 24 χρονών, που τρέχει με τον αριθμό 17 και κερδίζει τον μαραθώνιο
Παπαδιαμαντόπουλος
δίνει οδηγίες στην εκκίνηση και είχε πει στον Λούη ότι είναι καλός δρομέας με μεγάλο διασκελισμό
Βασιλάκος
Έλληνας δρομέας που προειδοποιεί τον Λούη για τον Λερμιζό
Λερμιζό
Γάλλος δρομέας, μεγάλο όνομα του παρισινού αθλητισμού, που οδηγεί στην αρχή την κούρσα
Φλακ
Αυστραλός δρομέας που τρέχει πίσω από τον Γάλλο
Μπρεάλ
Γάλλος που αγωνοθέτησε τον μαραθώνιο και όρισε ειδικό έπαθλο για τον δρόμο αντοχής
παπα-Βελιώτης
ο τοπικός ιερέας του Μαραθώνα, που λέει ευχές πριν από την εκκίνηση
Αγγελική Βαρελλά
συγγραφέας (γενν. 1931, Θεσσαλονίκη), το απόσπασμα είναι από το μυθιστόρημά της «Καλημέρα, Ελπίδα»
Όροι
ρείθρα
αυλάκια κατά μήκος του δρόμου
σιρίτια
διακοσμητικά κορδόνια ραμμένα σε στρατιωτικές στολές
θωπεία
χάδι
αλαλάζει
φωνάζει από χαρά
ιαχή
ενθουσιώδης κραυγή
αφέτης
αυτός που έχει το γενικό πρόσταγμα στην εκκίνηση
επανάληψη
η φράση «ο Λούης πετάει προς το στάδιο» ξαναλέγεται πολλές φορές στο τέλος του αγώνα
Πώς νιώθει ο Σπύρος Λούης στην εκκίνηση και στη διάρκεια του αγώνα;
Στην εκκίνηση φαίνεται ψύχραιμος, αλλά νιώθει βαρύ το αίσθημα του χρέους και άβολα ανάμεσα στους ξένους αθλητές. Στη διαδρομή νιώθει μεγαλείο και φόβο, το βάρος των ελπίδων ενός έθνους και μια παράξενη μοναξιά, ενώ ο κόσμος τον συνοδεύει.
Πώς βοηθά το πλήθος τον Λούη;
Ο κόσμος στέκεται σε όλη τη διαδρομή και τον επευφημεί, οι Μαρουσιώτισσες του φωνάζουν με δάκρυα και στο Χαρβάτι του δίνουν ένα ποτήρι κρασί. Κοντά στους Αμπελοκήπους τον υποδέχονται με λουλούδια, στεφάνια και φωνές ενθάρρυνσης.
Γιατί επαναλαμβάνεται η φράση «ο Λούης πετάει προς το στάδιο»;
Η επανάληψη δίνει ρυθμό και ένταση στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής. Κάθε φορά ο δρομέας είναι πιο κοντά και ο αναγνώστης περιμένει μαζί με το στάδιο την είσοδό του.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.