Νικηφόρος Βρεττάκος, Ένας στρατιώτης μουρμουρίζει στο αλβανικό μέτωπο
Ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου όπου ένας Έλληνας στρατιώτης στα χιονισμένα βουνά του αλβανικού μετώπου θυμάται τη μάνα του, το χωριό και την πατρίδα. Λέει ότι δεν ήταν φτιαγμένος για τον πόλεμο, όμως πολεμά για τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Ε΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΕΝΟΤΗΤΑ 815 ΛΕΠΤΑ
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Το βιβλίο δεν αντιγράφεται: άνοιξέ το παραπάνω.
Γιατί
Ο στρατιώτης βρίσκεται στο αλβανικό μέτωπο, στο χιόνι, κουρασμένος, παγωμένος και χωρίς ύπνο.
Τι έγινε
Εύχεται λίγο ύπνο για να δει στο όνειρο τη μάνα του να του φέρνει ένα καθαρό σεντόνι από το σπίτι.
Περιγράφει το κρύο, τις παγωμένες χλαίνες και τα βουνά Μοράβα και Τρεμπεσίνα, όπου ο ήλιος δεν έβγαινε ποτέ ήσυχος.
Θυμάται ότι σαν παιδί καθρεφτιζόταν στα ρυάκια και δεν ήταν πλασμένος για τον πόλεμο.
Εξηγεί ότι κρατά όπλο μόνο για την πατρίδα, τους ανθρώπους της και τα περήφανα βουνά της.
Μέσα στα αμπριά οι στρατιώτες κουβαλούν στη μνήμη τους τα πρόσωπα, το χωριό και την Παναγία που τους σκεπάζει.
Δηλώνει ότι όσοι θυσιάζονται για την Ελευθερία συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σε αυτήν.
Τι άλλαξε
Αποχαιρετά τους δικούς του, αν δε γυρίσει, και τους ζητά να θυμούνται πόσο ακριβά πληρώθηκε ο ήλιος τους. Το ποίημα κλείνει με την ίδια ανάμνηση των παιδικών του χρόνων.
Πρόσωπα
στρατιώτης
ο αφηγητής, Έλληνας φαντάρος στο αλβανικό μέτωπο
η μάνα
την ονειρεύεται να του φέρνει σεντόνι και ζεστασιά από το σπίτι
Νικηφόρος Βρεττάκος
ο ποιητής που έγραψε το ποίημα
Όροι
λουλακιασμένο σεντόνι
σεντόνι πλυμένο με λουλάκι, γαλάζια ουσία που έκανε τα ρούχα πιο λευκά
κατιφές
είδος λουλουδιού
χλαίνη
στρατιωτικό πανωφόρι
υπό μάλης
κάτω από τη μασχάλη
λίκνο
κούνια μωρού· μεταφορικά, ο τόπος όπου γεννήθηκε κάτι σπουδαίο
αμπρί
καταφύγιο που προστατεύει τους στρατιώτες στον πόλεμο
Γιατί ο στρατιώτης λέει ότι το μονόγραμμα του μαντιλιού είναι «ένας κόσμος χαμένος»;
Το φθαρμένο μονόγραμμα του θυμίζει το σπίτι του και τη ζωή πριν από τον πόλεμο. Αυτή η ήσυχη ζωή τώρα είναι μακριά, σαν χαμένη.
Γιατί το όπλο δεν είναι προσβολή για τον στρατιώτη;
Λέει ότι δε θα του ταίριαζε το ντουφέκι, αν δεν πολεμούσε για τη γη της πατρίδας, για τους ανθρώπους, τα λίκνα και τους τάφους που είναι πίσω του. Κρατά όπλο για να τα προστατέψει.
Τι φέρνουν οι στρατιώτες μαζί τους μέσα στα αμπριά;
Με τη σκέψη τους φέρνουν τα πρόσωπα των αγαπημένων, το σπίτι και την εκκλησία του χωριού, τον κήπο και την Παναγία που τους προστατεύει. Έτσι αντέχουν το κρύο και τη νύχτα.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.