Διήγημα της Ελένης Χωρεάνθη για ένα θεόρατο πουρνάρι σε ένα χωριό: όποιος αφηγείται θυμάται πώς μεγάλωσαν τα παιδιά στον ίσκιο του και πώς έμεινε μόνο του όταν το χωριό ερήμωσε.
Ε΄ Δημοτικού · Λογοτεχνία · Ενοτητα 1 · 15 λεπτά
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Η σύνοψη, οι όροι και οι ασκήσεις γράφτηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης από το
σχολικό βιβλίο και μπορεί να έχουν λάθη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο: ό,τι σου φαίνεται περίεργο,
έλεγξέ το εκεί. Βρήκες λάθος; Γράψε μας στο aporia@signmak.com.
Σχεδιάγραμμα
Δική μας σύνοψη της ενότητας, για επανάληψη. Πηγή είναι πάντα το βιβλίο.
Τι έγινε
Η Ασπρούδα είναι ένα τεράστιο πουρνάρι που, κατά την παράδοση, το κατοικούν νεράιδες και Δρυάδες.
Ο κορμός της έχει περίπου δέκα μέτρα περιφέρεια και τα κλαδιά της φτάνουν ως το παλιό κάστρο.
Ανήκει σε έναν πολύ κοντό ανθρωπάκο, που καμαρώνει γι' αυτή, και οι χωριανοί αστειεύονται για τη διαφορά τους.
Κανείς δεν την πειράζει και ούτε κεραυνός δεν την έχει χτυπήσει, γι' αυτό τη θεωρούν ευλογημένη.
Η αφηγήτρια θυμάται τα παιδικά χρόνια, όταν τα παιδιά έπαιζαν στον ίσκιο της χωρίς ζήλιες, γιατί η φύση τα έδινε σε όλους ίσα.
Πόλεμοι, σεισμοί και πλημμύρες ρημάζουν το χωριό και οι άνθρωποι φεύγουν για τις πόλεις.
Η Ασπρούδα μένει μόνη να αντιστέκεται στην ερημιά, τεντώνοντας την κορφή της προς τον ουρανό.
Τι άλλαξε
Το χωριό αδειάζει και μόνο το δέντρο απλώνει τη σκιά του πάνω από την εγκατάλειψη.
Πρόσωπα
Ασπρούδα
το θεόρατο πουρνάρι του χωριού, κεντρικός «ήρωας» του διηγήματος
ο ιδιοκτήτης
κοντός και λιγνός χωριανός που καμαρώνει για το πουρνάρι του
το πρόσωπο που αφηγείται
μεγάλωσε στο χωριό και θυμάται τα παιχνίδια στον ίσκιο του δέντρου
Ελένη Χωρεάνθη
δασκάλα και συγγραφέας από την Αγία Βαρβάρα Τριχωνίδας, που γράφει ρεαλιστικά βιβλία για παιδιά
Όροι
ξωθιές
τα ξωτικά, οι νεράιδες
Δρυάδες ή Αμαδρυάδες
νύμφες που, κατά τους αρχαίους Έλληνες, προστάτευαν τα δέντρα
κωνωτός
σε σχήμα κώνου
αλαργεύω
ξεμακραίνω
Εξάσκηση
Συχνές απορίες
Γιατί το πουρνάρι λεγόταν Ασπρούδα;
Πάνω του είχε σκαρφαλώσει ένα κλήμα με ξανθά σταφύλια που το έλεγαν Ασπρούδα, και από αυτό πήρε το όνομά του. Κανείς δεν έφαγε ποτέ από εκείνα τα σταφύλια, γιατί έλεγαν ότι τα έτρωγαν οι ξωθιές.
Γιατί οι κάτοικοι είχαν δεθεί με την Ασπρούδα;
Ήταν το πιο μεγάλο και ψηλό δέντρο της περιοχής και έλεγαν ότι ήταν στοιχειωμένο, γι' αυτό κανείς δεν την άγγιζε. Τα παιδιά έπαιζαν και ξεκουράζονταν στον ίσκιο της, και εκεί έβρισκαν καταφύγιο πουλιά, μυρμήγκια και σκιουράκια.
Τι άλλαξε στο χωριό με τα χρόνια;
Ήρθαν πόλεμοι, σεισμοί, πλημμύρες και κατολισθήσεις και το χωριό ρήμαξε. Οι άνθρωποι έφυγαν για τις πόλεις και έμεινε μόνο η Ασπρούδα να απλώνει τη σκιά της πάνω από την ερημιά.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.