Διήγημα της Ελένης Χωρεάνθη για ένα θεόρατο πουρνάρι σε ένα χωριό: όποιος αφηγείται θυμάται πώς μεγάλωσαν τα παιδιά στον ίσκιο του και πώς έμεινε μόνο του όταν το χωριό ερήμωσε.
Ε΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΕΝΟΤΗΤΑ 115 ΛΕΠΤΑ
Το μάθημα είναι στο σχολικό βιβλίο. Δεν το αντιγράφουμε εδώ. Άνοιξε το επίσημο
κεφάλαιο και γύρνα για την εξάσκηση.
Πάνω του είχε σκαρφαλώσει ένα κλήμα με ξανθά σταφύλια που το έλεγαν Ασπρούδα, και από αυτό πήρε το όνομά του. Κανείς δεν έφαγε ποτέ από εκείνα τα σταφύλια, γιατί έλεγαν ότι τα έτρωγαν οι ξωθιές.
Γιατί οι κάτοικοι είχαν δεθεί με την Ασπρούδα;
Ήταν το πιο μεγάλο και ψηλό δέντρο της περιοχής και έλεγαν ότι ήταν στοιχειωμένο, γι' αυτό κανείς δεν την άγγιζε. Τα παιδιά έπαιζαν και ξεκουράζονταν στον ίσκιο της, και εκεί έβρισκαν καταφύγιο πουλιά, μυρμήγκια και σκιουράκια.
Τι άλλαξε στο χωριό με τα χρόνια;
Ήρθαν πόλεμοι, σεισμοί, πλημμύρες και κατολισθήσεις και το χωριό ρήμαξε. Οι άνθρωποι έφυγαν για τις πόλεις και έμεινε μόνο η Ασπρούδα να απλώνει τη σκιά της πάνω από την ερημιά.
Ανοίγει το μενού κοινοποίησης του κινητού σου. Αν δεν υπάρχει, αντιγράφεται ο σύνδεσμος.
Νέα από το aporia.gr Νέες ενότητες και ό,τι βρίσκουμε στα θέματα των Πανελληνίων, στη σελίδα μας στο Facebook.